Powstają kolejne prace związane z trwającym obecnie ArtBoom Tauron Festival!

Wczoraj ruszyła budowa LEM Monument – architektonicznej rzeźby projektu grupy Raumlaborberlin. Już wkrótce, na Plantach, przy Wawelu będzie można zobaczyć gotową instalację.

Działania mające na celu realizację projektu rozpoczął dzisiaj Robert Kuśmirowski. Efektem końcowym ma być kamienica przy ulicy Szerokiej przekształcona w makietę projektu rozbiórki samej siebie.
Zamontowana została także kolejna szklana witryna Sergey’a Shabohina wypełniona różnymi obiektami związanymi z historią miejsca jej ekspozycji, a więc Małego Rynku.

Część instalacji przygotowanych na festiwal jest gotowa. Usytuowane w tkance miejskiej zdążyły się już zadomowić w przestrzeni Krakowa. Aby zobaczyć niektóre z nich należy się jednak pospieszyć.
Wycieraczki związane z projektem Agnieszki Popek – Banach i Kamila Banacha „Home sweet home” znikają bowiem w zawrotnym tempie.

Podobnie dzieje się ze znakami akcji Non-Kraków według pomysłu Rozalii Kostki.
Dlatego, aby w pełni uczestniczyć w festiwalowych akcjach artystycznych, należy śledzić je na bieżąco!

The knot, czyli węzeł, po polsku znany jako knot to mobilna jednostka, która knoci w przestrzeni.

To białe, laboratoryjne centrum, z którego podczas postoju wylatują duże niebieskie piłki, później przykryte białą płachtą. Tak powstaje wielki materac do skakania, a wokół niego wyrastają dmuchane kolorowe „knoty”, znaki rozpoznawcze projektu w trzech miastach: Berlinie, Warszawie i Bukareszcie. Właśnie kończy się pierwsza, berlińska część eksperymentu.

fot. Joanna Erbel

Kuratorami projektu są Marcus Bader (Raumlabor, Berlin), Oliver Baurhenn (DISK/CTM, Berlin), Kuba Szreder (niezależny kurator, Warszawa), Raluca Voinea (E-cart.ro, Bukareszt).

fot. Joanna Erbel

Knot (ang. węzeł) splata ludzi sztuki i wszystkich zainteresowanych tworzeniem i sprawdzaniem nawyków aktywnej partycypacji społecznej. To miejsce tworzenia projektów artystycznych, ale przede wszystkim dyskusji i wymiany doświadczeń między przedstawicielami trzech państw o zróżnicowanym poziomie rozwoju i zaangażowania społecznego jego mieszkańców.

Jak się okazało podczas knotowych dyskusji w Berlinie, silnym impulsem do budowania tożsamości lokalnej i tożsamości w ogóle było doświadczenie końca komunizmu. Powracającym w dyskusji pytaniem było, czy życie po komunizmie jest możliwe, a jeśli tak, jakie przyjmuje strategie w różniących się wzajemnie społecznościach.

fot. Joanna Erbel

Knot to punkt spotkania odmiennych strategii kreowania i odbioru rzeczywistości, tworzenie interakcji, reakcji i inicjacji zachowań społecznych i artystycznych w różnych przestrzeniach i im właściwych praktykach użytkowania. Można spróbować zdefiniować to zjawisko jako wspólnotę w praktyce, nadchodzącą wspólnotę.

Knot pojawia się czasowo w różnych przestrzeniach. W Berlinie pojawił się przy Kulturforum, kojarzonym jako martwe miejsce na mapie miasta, później na Mariannenplatz i finalnie na Tempelhof.
To taka mobilna jednostka wprowadzające kilkunastodniowe zamieszania i ferment twórczy w jakimś miejscu. Ferment dla otoczenia, nawyków jego rutynowych uczestników – mieszkańców tego miejsca i dla samych uczestników projektu.
Przestrzeń wpływa na zachowanie i odwrotnie. Co było pierwsze jest nieistotne, istotna jest wymiana i jej działanie, generowanie zdarzeń i reakcja na nie.

fot. Joanna Erbel

To inaczej eksperyment tworzony w czasie jego dziania się. Działania są projektowane, ale ich kształt zależy od uczestników i formy ich uczestnictwa.

Zachęcam do śledzenia knotowych aktywności na blogu (www.knotland.org) i facebooku. Oraz bezpośredniego udziału w Warszawie od 17 czerwca. Zwłaszcza do kuchni i kolektywnego obierania marchewki.