Fotografię z publikacji „Dust Snow”

O projekcie „Dust Snow”, działaniach w przestrzeni miejskiej z Piotrem Łakomym rozmawia Marta Kudelska.

Marta Kudelska: Porozmawiajmy o Twoim najnowszym projekcie “Dust Snow”. Jak wyglądała praca nad nim?

Piotr Łakomy: DUST SNOW w pewnym sensie dotyka zagadnień takich jak white cube oraz park rzeźby. Chodziło o zaproponowanie grupie artystów nowej przestrzeni, o odnalezienie się w pewnej niewiadomej, umownie nazwanej zimowym parkiem rzeźby. Nie chodziło o typowe działania w przestrzeni publicznej. Celowo zrezygnowałem z publiczności, otwarcia, czy daty zamknięcia, do udziału zaprosiłem dziesięć osób:
Magdalena Starska, Honza Zamojski, Magnus Clausen, Daniel Keller i Nika Kosmas (Aids-3D),
Peter Larsen, Juliette Bonneviot, Jakub Czyszczoń, Samuel François i Katarzyna Bura.
Wydarzenie miało miejsce w Parku Wilsona w Poznaniu, około 21 styczna 2010 roku.

M.K: Cały projekt był bardzo efemeryczny. Zdecydowałeś się na projekt w śnieżnej scenerii, czy spotkałeś się w trakcie pracy z jakimiś trudnościami?

P.Ł: Ograniczyłem obszar działań do terenu parku. Śnieg posłużył jako tło ekspozycji, pozwolił mi (odciąć) się od przestrzeni publicznej, stworzył w pewnym sensie idealne miejsce wystawiennicze white cubu. Tymczasowy azyl.
Efemeryczność była wpisana w projekt od początku, już w tekście zapowiadającym pisałem „że większość realizacji obróci się w pył prędzej niż stopnieje śnieg” i rzeczywiście prace zniknęły dużo wcześniej.

M.K: Jaka praca utkwiła Ci w pamięci?

P.Ł: Pamiętam dobrze wszystkie realizacje. Dużą cześć z nich sam ustawiałem w przestrzeni, to co mi utkwiło to czas i sposób w jakim prace znikały lub zostawały niszczone, i tu od razu przychodzi mi na myśl rzeźba Magnusa Clausena, którą ja osobiście nazywałem potencjalnym prezentem dla przechodnia. Praca składała się z pełnej butelki piwa znanej duńskiej marki oraz 20 zapalniczek, najzabawniejsze jest to że ta praca przetrwała najdłużej, około cztery dni.

M.K: Masz za sobą okres działań w przestrzeni miejskiej. Jak oceniasz ten etap w swojej twórczości? Czy uważasz że miasto jest dobrą przestrzenią do eksploracji przez artystów?

P.Ł: Mam za sobą okres w którym przenosiłem swoje malarstwo w przestrzeń publiczną, niekoniecznie miejską. Myślę że to było przydatne doświadczenie. Podoba mi się myśl o swobodnym działaniu w każdej możliwej przestrzeni, od galerii przez przestrzeń publiczną, internet, jakąkolwiek. Jeśli chodzi o przestrzeń miejską to wciąż jest mi bliska, obecnie pracuję nad projektem mocno z nią związanym. Miasto do przestrzeń równie dobra jak każda inna dla artystów. Pytanie czy jesteś nią zainteresowany. Ja osobiście tak.

M.K: Studia kończyłeś w Zielonej Górze. Obecnie mieszkasz i pracujesz w Poznaniu. Jak określiłbyś miejsce poznańskich artystów na polskim rynku sztuki?

P.Ł: Nie określę miejsca poznańskich artystów na polskim rynku sztuki, bo mało się znam na rynku sztuki, na pewno w Poznaniu obecnie dobrze się dzieje.

M.K: Gdzie szukasz inspiracji do swoich prac?

P.Ł: W miejscach najbliższych i najodleglejszych.

M.K :Dlaczego zdecydowałeś się na zajmowanie sztuką?

P.Ł: W pewnym sensie nie miałem innego wyboru.

M.K: Jakie masz plany na najbliższą przyszłość?

P.Ł: Jeśli chodzi o plany związane z najbliższymi wystawami-wydarzeniami, jest kilka pewnych i kilka wciąż niepewnych spraw. Z doświadczenia wolę nie mównic nawet o tych pewnych, bo mogą się nie wydarzyć.
Obecnie jestem bliski zakończenia projektu, który realizuję w przestrzeni miejskiej od około pół roku, planuję podsumować go drobną publikacją.

M.K: Dziękuję za rozmowę.

Piotr Łakomy (1983)-absolwent malarstwa Wydziału Artystycznego Uniwersytetu
Zielonogórskiego. Obecnie mieszka i pracuję w Poznaniu. Zajmuje się szeroko pojętym
malarstwem, działaniami w przestrzeni publicznej, oraz poszukiwaniem alternatywnych przestrzeni
wystawienniczych.

Piotr Łakomy, Bez tytułu(Rzeźba Surrealistyczna)

Więcej szczegółów o wydawnictwie „Dust Snow” pod adresem:
www.moravabooks.com
www.piotrlakomy.com

Fotografie dzięki uprzejmości artysty.

KONTENERART 2009

Kontenery, przyjazne konstruowaniu z nich w modułów same w sobie stają się elementem kształtującym przestrzeń miejską. Mogą służyć jako obiekty użyteczności publicznej, przenośne hotele, czasowe pawilony wystawowe czy nawet nowoczesne mieszkaia. Ich wykorzystanie jest jednym z najtańszych i najszybszych sposobów na wprowadzanie zmian w przestrzeni miejskiej. Architektura tymczasowa może prowadzić do pozytywnych zmian i rewaloryzacji konkretnych obszarów w mieście, dzięki organizacji wokół niej życia kulturalnego.

Jedną z pierwszych i najważniejszych światowych akcji wykorzystujących kontenery jako przestrzeń ekspozycyjną jest Container Art. Na czas trwania wystawy kontenery zmieniają się w rozrzucone po całym miescie mobilne galerie, które prezentują w swoim wnętrzu instalacje, rzeźby i malarstwo lokalnych i światowych artystów. Twórcy jeżdżą z kontenerami po całym świecie a miasta, które odwiedzają na czas ich pobytu zamieniają się w żyjące muzea. Odbywające się całą dobę wystawy w kontenerach prowokują mieszkańców do kulturalnej debaty.

Dotychczas akcje zorganizowane zostały między innymi w Bergamo (2005), Varese (2005), Nowym Jorku (2006), Genui (2007, 2008), Rzymie (2007) czy Mediolanie (2008).

Art Container Project również jest rodzajem projektu bazującego na pomyśle nietypowej podróży artystycznej niemniej nietypowych eksponatów. Kontener z obiektu funkcjonalnego na czas akcji zmienia się w fizyczną jednostkę żyjącą własnym życiem. Zdarzenie ma swój początek w Hong Kongu i jest efektem inwencji twórczej artystów, profesjonalistów w przemyśle kontenerowym i logistycznym oraz ekspertów z sektora biznesowego.

Każda z podróży kontenerów planowana jest na trzy lata i składa się z trzech etapów. W pierwszym z nich artyści tworzą prace na zewnętrznych ścianach kontenera. Często tak powstałe dzieła stają się wyrazem zaangażowania artystów w problemy lokalne, co potwierdza częsty czynny udział społeczeństwa w tworzeniu wspólnej pracy.
Po rozmieszczeniu kontenerów w różnych miejscach na świecie rozpocznie się drugi etap. Międzynarodowe instytucje i organizacje zostaną zaproszone do pomocy w śledzeniu wymiany kulturalnej oraz komentowania interakcji, jaką wywołują pojawiające się kontenery. Równocześnie lokalni i zagraniczni artyści dostaną szansę pokazania swoich prac.
Ostatnia część projektu ma mieć formę archiwizowania, dokumentowania oraz tworzenia stałej wystawy po przybyciu eksponatów do miejsca, z którego wyruszyły.
Pierwsza takiego typu akcja rozpoczęła się w 2008 roku.

W Polsce organizowane są dwie cykliczne imprezy z centralnym motywem kontenerów. Od 9-19 lipca 2009 roku w Gdyni trwała druga edycja Gdynia Design Days, czyli dni designu krajów nadbałtyckich. W czasie imprezy odbywały się spotkania na temat biznesu kreatywnego oraz warsztaty w ramach akcji Zaprojektuj Swój Zysk.
Projekty można było zobaczyć w muzeach i na ulicach miasta. W 21 kontenerach portowych na placu Grunwaldzkim zorganizowano centralny punkt festiwalu. Znajdowały się w nim studia projektowe, galerie designu, kontener design dla dzieci, sklepik, bar, księgarnia, informacja oraz Brama Spotkań – zadaszone miejsce, w którym odbywały się wykłady, prezentacje, dyskusje i koncerty. Wystawę odwiedziło około 32 tys. osób.

W październiku 2009 roku w Poznaniu odbyła się natomiast druga edycja KontenerArt. W ramach akcji w centrum stanął zbudowany z kilkunastu kontenerów obiekt, mający stać się ogniskiem kultury niezależnej. Organizatorzy za cel obrali sobie stworzenie w mieście przyjaznej artystom przestrzeni. W blaszanych kontenerach zaaranżowano pracownie, zyskując w efekcie mobilne ośrodki działań twórczych.
Zastosowanie tego specyficznego typu architektury tymczasowej jest przykładem nowoczesnego myślenia o architekturze i przestrzeni miasta. Na uwagę zasługuje rewitalizacyjna funkcja zdarzenia, które zrealizowano w zaniedbanym Chwaliszczewie. Efektem lokacji było samoczynne przekształcenie się tego obszaru na czas trwania akcji w nowe centrum kulturalne Poznania. Ewa Łowżył, jedna z inicjatorów przedsięwzięcia twierdzi, iż “celem było otwarcie się i dostępność, dlatego większość kontenerów była całkowicie oszklona. Chodziło o bezpieczne wyjście w miasto i zaproszenie mieszkańców do interakcji”. W przedsięwzięciu brali udział offowi artyści, muzycy, performerzy i animatorzy kultury. W kontenerach, które stały się mobilnym centrum kultury, organizowano spotkania artystyczne, koncerty, wystawy i warsztaty. Mieszkańcy miasta odnieśli się z entuzjazmem do akcji licznie i chętnie w niej uczestnicząć, co potwierdziło ich potrzebę spontanicznego i bezpośredniego kontaktu z kulturą. “Kontenery mają aurę alternatywności, bezpretensjonalnej atmosfery, awangardy, demokracji, a cała forma naszych kontenerów była swego rodzaju obiektem sztuki”, mówi Ewa Łowżył.

Jak widać zalety zastosowania popularnych od lat na świecie kontenerów są coraz częściej zauważane przez organizatorów imprez w kraju. Doceniana jest naturalna podatność modułów kontenerowych na łączenie się w rozmaite konfiguracje oraz ich przyjazne w transporcie parametry. Kluczową korzyścią przy stawianiu tego typu konstrukcji, zwłasza przy organizowanych w pośpiechu eventach, jest brak konieczności starania się opozwolenia na budowę. Wszystkie te cechy, wraz z rosnącym zainteresowaniem architekturą tymczasową rysują przed kontenerami ciekawą przyszłość w alternatywnych funkcjach.

(Karolina Krupska)