Fotografię z publikacji „Dust Snow”

O projekcie „Dust Snow”, działaniach w przestrzeni miejskiej z Piotrem Łakomym rozmawia Marta Kudelska.

Marta Kudelska: Porozmawiajmy o Twoim najnowszym projekcie “Dust Snow”. Jak wyglądała praca nad nim?

Piotr Łakomy: DUST SNOW w pewnym sensie dotyka zagadnień takich jak white cube oraz park rzeźby. Chodziło o zaproponowanie grupie artystów nowej przestrzeni, o odnalezienie się w pewnej niewiadomej, umownie nazwanej zimowym parkiem rzeźby. Nie chodziło o typowe działania w przestrzeni publicznej. Celowo zrezygnowałem z publiczności, otwarcia, czy daty zamknięcia, do udziału zaprosiłem dziesięć osób:
Magdalena Starska, Honza Zamojski, Magnus Clausen, Daniel Keller i Nika Kosmas (Aids-3D),
Peter Larsen, Juliette Bonneviot, Jakub Czyszczoń, Samuel François i Katarzyna Bura.
Wydarzenie miało miejsce w Parku Wilsona w Poznaniu, około 21 styczna 2010 roku.

M.K: Cały projekt był bardzo efemeryczny. Zdecydowałeś się na projekt w śnieżnej scenerii, czy spotkałeś się w trakcie pracy z jakimiś trudnościami?

P.Ł: Ograniczyłem obszar działań do terenu parku. Śnieg posłużył jako tło ekspozycji, pozwolił mi (odciąć) się od przestrzeni publicznej, stworzył w pewnym sensie idealne miejsce wystawiennicze white cubu. Tymczasowy azyl.
Efemeryczność była wpisana w projekt od początku, już w tekście zapowiadającym pisałem „że większość realizacji obróci się w pył prędzej niż stopnieje śnieg” i rzeczywiście prace zniknęły dużo wcześniej.

M.K: Jaka praca utkwiła Ci w pamięci?

P.Ł: Pamiętam dobrze wszystkie realizacje. Dużą cześć z nich sam ustawiałem w przestrzeni, to co mi utkwiło to czas i sposób w jakim prace znikały lub zostawały niszczone, i tu od razu przychodzi mi na myśl rzeźba Magnusa Clausena, którą ja osobiście nazywałem potencjalnym prezentem dla przechodnia. Praca składała się z pełnej butelki piwa znanej duńskiej marki oraz 20 zapalniczek, najzabawniejsze jest to że ta praca przetrwała najdłużej, około cztery dni.

M.K: Masz za sobą okres działań w przestrzeni miejskiej. Jak oceniasz ten etap w swojej twórczości? Czy uważasz że miasto jest dobrą przestrzenią do eksploracji przez artystów?

P.Ł: Mam za sobą okres w którym przenosiłem swoje malarstwo w przestrzeń publiczną, niekoniecznie miejską. Myślę że to było przydatne doświadczenie. Podoba mi się myśl o swobodnym działaniu w każdej możliwej przestrzeni, od galerii przez przestrzeń publiczną, internet, jakąkolwiek. Jeśli chodzi o przestrzeń miejską to wciąż jest mi bliska, obecnie pracuję nad projektem mocno z nią związanym. Miasto do przestrzeń równie dobra jak każda inna dla artystów. Pytanie czy jesteś nią zainteresowany. Ja osobiście tak.

M.K: Studia kończyłeś w Zielonej Górze. Obecnie mieszkasz i pracujesz w Poznaniu. Jak określiłbyś miejsce poznańskich artystów na polskim rynku sztuki?

P.Ł: Nie określę miejsca poznańskich artystów na polskim rynku sztuki, bo mało się znam na rynku sztuki, na pewno w Poznaniu obecnie dobrze się dzieje.

M.K: Gdzie szukasz inspiracji do swoich prac?

P.Ł: W miejscach najbliższych i najodleglejszych.

M.K :Dlaczego zdecydowałeś się na zajmowanie sztuką?

P.Ł: W pewnym sensie nie miałem innego wyboru.

M.K: Jakie masz plany na najbliższą przyszłość?

P.Ł: Jeśli chodzi o plany związane z najbliższymi wystawami-wydarzeniami, jest kilka pewnych i kilka wciąż niepewnych spraw. Z doświadczenia wolę nie mównic nawet o tych pewnych, bo mogą się nie wydarzyć.
Obecnie jestem bliski zakończenia projektu, który realizuję w przestrzeni miejskiej od około pół roku, planuję podsumować go drobną publikacją.

M.K: Dziękuję za rozmowę.

Piotr Łakomy (1983)-absolwent malarstwa Wydziału Artystycznego Uniwersytetu
Zielonogórskiego. Obecnie mieszka i pracuję w Poznaniu. Zajmuje się szeroko pojętym
malarstwem, działaniami w przestrzeni publicznej, oraz poszukiwaniem alternatywnych przestrzeni
wystawienniczych.

Piotr Łakomy, Bez tytułu(Rzeźba Surrealistyczna)

Więcej szczegółów o wydawnictwie „Dust Snow” pod adresem:
www.moravabooks.com
www.piotrlakomy.com

Fotografie dzięki uprzejmości artysty.

Na przestrzeni ostatnich lat można zaobserwować tendencję kuratorską polegającą na swoistej „grze w przypominanie”. Polega ona na zwracaniu uwagi na artystów, zjawiska i miejsca pozostające dotychczas na uboczu.

Na takie odkrycie czeka Galeria Rzeźby Śląskiej znajdująca się na terenie Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie. Jej początki sięgają 1950 roku, kiedy to podjęto decyzję o utworzeniu na zdewastowanym przez przemysł górniczy terenie pomiędzy Katowicami a Chorzowem, miejsca odpoczynku dla mieszkańców Śląska. 

Rzeźby pojawiły się tutaj w wyniku plenerów rzeźbiarskich zapoczątkowanych w 1963 roku przez Teresę Michałowską-Rauszerową, Jerzego Egona Kwiatkowskiego i Tadeusza Ślimakowskiego. Do 1983 roku odbyło się 7 tych imprez, których efektem jest galeria składająca się z 34 rzeźb. Można odnaleźć tu prace takich artystów jak Zbigniew Cierniak, Anna Dębska, Jan Badura czy Stanisława Hochuła.

Rzeźby współgrają z otaczającą je przestrzenią, tworząc niezwykłą oniryczną scenerię. Przeplatają się tu ze sobą zarówno formy abstrakcyjne jak i realistyczne. Na szczególną uwagę zasługuje rzeźba Stanisława Hochuła „Kozy” (koza, kozą, ale czy nie przypomina Wam odrobinę różowego jelonka z Cieszyna, projektu Hanny Kokczyńskiej i Luizy Marklowskiej?), ta wyraźnie nawiązująca do futuryzmu praca, jest jedną z najpopularniejszych w całym parku. Podczas weekendu można zauważyć fotografujących się z nią spacerowiczów.

Niestety „Galerię Rzeźby Śląskiej” spotkał podobny los co cały WPKiW – część rzeźb uległa zniszczeniu lub całkowitej dewastacji. Samo ich wyeksponowanie pozostawia wiele do życzenia, gdyż polana na której znajduje się większość z nich jest bardzo źle oświetlona. Tabliczki informujące kto jest autorem danej pracy, są często nieczytelne.

Od 2005 roku rzeźbami opiekuje się Fundacja dla Śląska, która je kataloguje i zbiera pieniądze na renowację. Podjęto też kroki by “Galerię Rzeźby Śląskiej” wpisać na listę zabytków. Ponadto od 2007 roku są tu organizowane na nowo plenery rzeźbiarskie.

Wielka przestrzeń Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku to idealne miejsce na podjęcie niekonwencjonalnych działań artystycznych, czy projektów kuratorskich. Kto ma pomysł?

Fotografie: Tomasz M.Kiełkowski