Dział Saatchi Online jest jednak szczególnie spektakularnym przykładem wykorzystania internetowych narzędzi w zarządzaniu instytucją sztuki. To agregat informacji dla kolekcjonerów, artystów i zwiedzających, wreszcie interaktywna galeria. I ta ostatnia z projektowomiejskiego punktu widzenia interesuje nas najbardziej.

Prosty pomysł udostępnienia w sieci przestrzeni ekspozycyjnej szybko stał się wzorcem artystycznego egalitaryzmu – każdy użytkownik Internetu, nieważne uznany artysta czy amator, bez oglądania się na aktualne trendy i gusta galerników może wystawiać tu swoją sztukę. Także tę, która ma z definicji utrudniony dostęp na salony – uliczną.

W efekecie Saatchi Online Street Art błyskawicznie przekształciła się przepastną miejską dżunglę zachęcającą do buszowania w labiryncie graffiti, murali, instalacji, ulicznych akcji i performensów. Lepszej i gorszej jakości, jak to zwykle bywa – cóż, cena demokracji.
Odwiedzających przed zatonięciem w tym siłą rzeczy mocno chaotycznym gąszczu chronią ratunkowe boje zestawień dziesięciu ulubionych prac. Te ostatnie może stworzyć każdy gość, weryfikując w ten sposób wartość wrzucanej na stronę sztuki.

Nieskomplikowany pomysł fachowców z Saatchi spowodował ważną zmianę gatunkową w odbiorze street artu. Dzięki niemu sztuka uliczna wreszcie ma szansę stanąć obok fotografii, wideoartu czy grafiki w jednym rzędzie, pławiąc się w blasku jednej z najważniejszych światowych galerii. A to w normalnych warunkach, o ile nie jest się Banksym, nie mogłoby się zdarzyć.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=iDdp6_N_pCI&hl=pl&fs=1&]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=VkXAqqZwmT8&hl=pl&fs=1&]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=BskO-0x6N_A&hl=pl&fs=1&]

(Tomasz Lelek)