Adapt and react, czyli o knuciu w przestrzeni miejskiej

Iza Kaszyńska

The knot, czyli węzeł, po polsku znany jako knot to mobilna jednostka, która knoci w przestrzeni.

To białe, laboratoryjne centrum, z którego podczas postoju wylatują duże niebieskie piłki, później przykryte białą płachtą. Tak powstaje wielki materac do skakania, a wokół niego wyrastają dmuchane kolorowe „knoty”, znaki rozpoznawcze projektu w trzech miastach: Berlinie, Warszawie i Bukareszcie. Właśnie kończy się pierwsza, berlińska część eksperymentu.

Kuratorami projektu są Marcus Bader (Raumlabor, Berlin), Oliver Baurhenn (DISK/CTM, Berlin), Kuba Szreder (niezależny kurator, Warszawa), Raluca Voinea (E-cart.ro, Bukareszt).

Knot (ang. węzeł) splata ludzi sztuki i wszystkich zainteresowanych tworzeniem i sprawdzaniem nawyków aktywnej partycypacji społecznej. To miejsce tworzenia projektów artystycznych, ale przede wszystkim dyskusji i wymiany doświadczeń między przedstawicielami trzech państw o zróżnicowanym poziomie rozwoju i zaangażowania społecznego jego mieszkańców.

Jak się okazało podczas knotowych dyskusji w Berlinie, silnym impulsem do budowania tożsamości lokalnej i tożsamości w ogóle było doświadczenie końca komunizmu. Powracającym w dyskusji pytaniem było, czy życie po komunizmie jest możliwe, a jeśli tak, jakie przyjmuje strategie w różniących się wzajemnie społecznościach.

Knot to punkt spotkania odmiennych strategii kreowania i odbioru rzeczywistości, tworzenie interakcji, reakcji i inicjacji zachowań społecznych i artystycznych w różnych przestrzeniach i im właściwych praktykach użytkowania. Można spróbować zdefiniować to zjawisko jako wspólnotę w praktyce, nadchodzącą wspólnotę.

Knot pojawia się czasowo w różnych przestrzeniach. W Berlinie pojawił się przy Kulturforum, kojarzonym jako martwe miejsce na mapie miasta, później na Mariannenplatz i finalnie na Tempelhof.
To taka mobilna jednostka wprowadzające kilkunastodniowe zamieszania i ferment twórczy w jakimś miejscu. Ferment dla otoczenia, nawyków jego rutynowych uczestników – mieszkańców tego miejsca i dla samych uczestników projektu.
Przestrzeń wpływa na zachowanie i odwrotnie. Co było pierwsze jest nieistotne, istotna jest wymiana i jej działanie, generowanie zdarzeń i reakcja na nie.

Knot to przestrzeń naprzemiennych i równoległych warsztatów, dyskusji, koncertów i biesiad. Badanie jak tworzy się wspólnota, współ-praca, współ- działanie, generowanie aktywności w przestrzeni przez obcych sobie jej uczestników.

To inaczej eksperyment tworzony w czasie jego dziania się. Działania są projektowane, ale ich kształt zależy od uczestników i formy ich uczestnictwa.

Zachęcam do śledzenia knotowych aktywności na blogu (www.knotland.org) i facebooku. Oraz bezpośredniego udziału w Warszawie od 17 czerwca. Zwłaszcza do kuchni i kolektywnego obierania marchewki.

Share on Facebook